Operatie Dafalgan

Ik verbijf dus op de moment dat ik deze schrijf in Azorg Merestraat op de afdeling PAAZ. Ik heb er een heel leuk proffesioneel contact met S een lid van het team daar. En in onderstaande mail geef ik haar een inzicht in mijn autistisch denken.

Goedemorgen,

Laat mij starten met te zeggen dat dit niet de bedoeling is om kritiek of zo te geven.

Maar lees dit als hoe ik het nu ervaar en hoe moeilijk simpele dingen nu voor mij zijn.

En op deze manier tracht ik jullie dan ook inzicht te geven in het complexe brein.

4u ik wordt wakker met een immense hoofdpijn. Dus het proces start ik heb een Dafalgan nodig, kan ik dit uitstellen, kan ik terug in slaap geraken, waar ligt de portie moed om 'operatie dafalgan' te starten ?

Ondertussen 4.30 we starten operatie Dafalgan. 

Kan ik zoals ik nu ben starten, UHM nee niemand zit te wachten op een oude man in boxershort en T-shirt over de gang te zien lopen. Dus broek aan, gebit in de rugzak met moed over de schouder en we zijn klaar.

De risico analyse start. Nacht dus lege gang, ik weet de verpleegpost zijn dus alles gunstig.

We vertrekken ik doe de deur van mijn kamer open zet 1 stap buiten en schuin over staat een jonge dame met een grijze Gillet (hier had ik dus niet op gerekend gezien ik op minimale energie draai heb ik geen plan b,c of d), de dame staart mij aan. Ik kan haar blik , gezichtsuitdrukking niet lezen ik ken ze niet. Code rood omdraaien en mijn kamer in.

Ik ga op bed zitten maar ik besef wel ik moet hergroeperen want ik heb die Dafalgan echt nodig.

5 minuten later herstart. Deze keer kijk ik de gang in Links en rechts alles veilig en go. Eindelijk op weg naar de verpleegpost paar stappen verder zie ik de vertrouwde witte shirt dus hij is bemand. Oef dit komt goed nu.

Ik arriveer en wie zit er naast de witte shirt inderdaad grijze Gillet.

Ik vraag de Dafalgan en kan eindelijk terug. Operatie geslaagd.

Hopelijk geeft dat een beeld hoe moeilijk iets simpel is en wat energie het mij kost.

Toont ook dat ik nog steeds de nodige problemen ervaar. Ik had het feit niet ingeschat dat er iemand op de gang kon staan. Ik had dus geen plan b,c en d zoals normaal de standaard is. Ik had het verpleegster uniform niet opgemerkt waar ik anders een oog voor details heb. Ik kon ook niet snel anticiperen of reageren.

En als laatste wat als er plots 10 man had gestaan waar ik dan 10 verschillende reacties van moet ontvangen en verwerken. Dat zou mij gewoon niet lukken.

Eerste post

Waarom start men op 57 jarige leeftijd nog met een blog ?

Daarvoor moeten we terug naar oktober 2025. Op datum van 7/7/2025 ben ik betrokken geweest bij een verkeersongeval. Op die moment was ik op terugweg vanuit Brussel als vervoersvrijwilliger voor PC-Ariadne. Ter hoogte van Wemmel juist voor de wissel in Groot-Bijgaarden richting Oostende stop het verkeer nogal bruusk. Ik kan tijdig remmen maar wordt achteraan aangereden. Ik voel pijn in rug en nek; later blijkt nadat ik naar het UZ Brussel ben overgebracht dat ik buiten een hersenschudding geen andere verwondingen heb.

Mijn auto is een ander verhaal. Op 17/10/2025 krijg ik te horen dat deze een totaal verlies is. En meteen slaagt de bom in, ik besef maar al te goed dat dit een grote impact zal hebben op mijn leven. Zodanig erg zelfs dat ik er voorkies om even te genieten van de goede zorgen van Azorg Merestraat.

Feit is dat mijn auto goed is verzekerd maar ik eerst de financiering moet terug betalen alvorens een nieuwe te kopen. Die financiering wordt 9/10 niet goedgekeurd omdat mijn situatie de voorbije 2 jaar erg is verandert. Dus geen auto meer, ik gebruik hem ook zeer weinig, maar daar groeit het idee voor een fiets.

Begin November kom ik weer thuis met een aantal nieuwe contacten op zak en klaar om nogmaals mijn leven op te bouwen.

Ik ging er van uit dat ik met deze auto en mogelijk een opvolger nog aantal jaren actief kon zijn en de nodige dagtrips en wandelingen zou kunnen inplannen. Dat stopt dus ook, mijn blog over wandelingen zal wel actief blijven maar de website verdwijnt en veel doe ik op de blog eigenlijk niet meer omdat ik ook niet direct ver kan gaan verplaatsen voor de nodige wandelingen.

En hier groeit dus al het idee voor een blog maar dan meer gezien als een soort dagboek met allerlei verschillende interesses. Wandelen,lezen en nu dan fietsen en mogelijk nog andere dingen die zullen paseren.

Hopelijk genieten jullie er ook wat van.